เมื่อคนไทย ใส่ใจ วันคริสต์มาส
จนประกาศ เฉลิมฉลอง ก้องถิ่นนี้
ประหนึ่งว่า สิ่งพึงทำ ประจำปี
ทุกวันที่ ยี่สิบห้า ธันวาคม

ทั่วถนน สนใบ ใหญ่คับบ้าน
แลตระการ ด้วยแสงสี ที่เหมาะสม
ระยับระยิบ กระพริบพราว ดั่งดาวชม
แลพร่างพรม ด้วยของขวัญ ตระการตา

มีคนไทย ใส่เสื้อผ้า แซนตาคอส
มายืนกอด แจกของขวัญ อันควรค่า
ใส่ชุดแดง หมวกแดง แฝงราคา
เคราสีขาว ยาวระย้า ทำท่าที

พวกผู้ใหญ่ ปลูกฝัง ไปยังเด็ก
เอาถุงเท้า ใบเล็กเล็ก เด็กก็รี่
มาแขวนไว้ ปลายเตียง เพียงราตรี
ก็จะมี ของขวัญ อันชวนชม

เลยมานั่ง คิดมาก วันคริสต์มาส
เมื่อศักดิ์ศรี ของชาติ ต้องขื่นขม
เทศกาล บ้านอื่น กลับชื่นชม
พร้อมเพาะบ่ม ให้ลูกหลาน มั่นจำเอา

วิสาขะ มาฆะ เจ้าข้าเอ๋ย
ไฉนเลย วัดวา ไม่พาเข้า
สิบห้าค่ำ วันพระ ค่าควรเรา
มิเคยเข้า วัดวา มาทำบุญ

คริสต์มาส เกี่ยวอะไร กับไทยหรือ
จึงยึดถือ เอาแนวทาง อย่างเกื้อหนุน
อนาคต ประเทศชาติ คงขาดทุน
เพราะเสียดุล ไม่เห็นดี วิถีไทย

Credit : วิจิตรวาทะลักษณ์(นฤมิตรเทวากร)

ปล.ผมชอบครับเลยเก็บไว้

Related Articles:

Post Footer automatically generated by Add Post Footer Plugin for wordpress.